Oğlum Zerdeşt’in bu aralar bana çok ihtiyacı var. Kar, kış, evden pek çıkamıyoruz. Birbirimize iyice alıştık. Ve o beni sürekli olarak yanında görmek istiyor. Ablası şimdi İstanbul’da ve annesinden sonra hayatındaki tek insan benim. 18 yaşında bir delikanlı artık Zerdeşt. Boyu uzadı biraz, yüzü ve gözleri daha da güzelleşti. Ama hâlâ konuşamıyor ve okuyup yazamıyor. 

Kendi aramızda özel bir iletişim dili geliştirdik onunla. İçinden geçenleri vücut diliyle, işaretlerle, bazen de ona has sert uyarılarla bize anlatmaya çalışırken, zaman akıp gidiyor. Müziğe bayılıyor, müzik onu adeta sarhoş ediyor. Bir yere gitmemi istemiyor. Evde onunla beraber geçen her zamandan sonra söz vermemi bekliyor. Ama çoğu kez, Zerdeşt’e verdiğim sözü tutamıyor ve özellikle Doğu’dan aldığım davetlere hiç hayır diyemiyorum. Onu her defasında terk edip çıkıyorum yollara. 

Diyarbakır’a, Batman’a, Van’a, her neresi olursa olsun merak ve heyecan içinde gidiyorum. 

Kürtlerin yaşadığı şehirleri az çok biliyorum aslında. Ama olup biten nedir, bir şeyler değişti mi acaba diye merak ediyorum yine de. 

Bingöl de az çok bildiğim ve 70’li yıllardan bu yana zaman zaman gittiğim bir şehir. 

Hafta sonu oradaydım. Semiramis Karaaslan, Bingöl küçük Millet Meclisi’nin çalışmalarını yürütüyor. Semiramis samimi bir sivil aktivist. Bingöl’deki dostlarla hoş bir buluşma yaşamamızı sağladı. Bingöl Belediye Başkanı Serdar Atalay iki gün boyunca hep yanımızdaydı. İslami referanslar, açılım, tarih ve Kürt sorunu.. sohbet edip durduk saatlerce. 

Kürtler ve Türkler tarihlerinin en karmaşık ve en zorlu süreçlerinden geçiyorlar. İyi ki yaşayıp gidiyoruz ve iyi ki bu tarihî anlara tanıklık ediyoruz. Değişimi görebiliyor, konuşabiliyor, anlatabiliyor ve yazabiliyoruz. 

Diyalogun ve müzakere etmenin ne kadar önemli olduğunun farkına varıyoruz bir bakıma. 

Bu durum, çoğu kez, karamsar bir umutsuzluk içinde itiraf etmek istemediğimiz, üstelik bazı siyasi ve ideolojik kaygılar yüzünden belki, çaktırmadan gizlemeye çalıştığımız büyük bir bahtiyarlık aslında. 

İşte bu diyalog ve müzakere anlarında bazen bir tek söz çok şey anlatır. Ve benim aklımda hep bu sözler kalır. 

“Kürdüm ve onurum için AK Parti’ye oy verdim” dedi bir Bingöllü. 

Bunu duymak bana çok anlamlı geldi. Kuşkusuz başka sebepleri de vardır, ama sadece ulusal gururlarında açılan yaraları ve onurlarını düşünerek AK Parti’ye oy veren insanların olduğunu da bilmek lazım. 

Peki, insanların, onurlarını korumak için oy verdikleri bir parti acaba bu kıymetli gerçeğin ne kadar farkında? 

Belediye başkanlarının ve Kürt politikacıların ellerine kelepçe vurularak tutuklanmaları, bu onur mücadelesine saygıyla ne kadar bağdaşıyor dersiniz? 

Berivan’a yaşı kadar ceza vermeyle, babası Ankara’nın soğuğunda Tekel işçisi arkadaşlarıyla beraber hak arayışındayken kaybettiğimiz Batmanlı Mizgin’in hatırasıyla ne kadar bağdaşıyor? 

Kürtler onurları için AK Parti’ye oy veriyorlar ama bana öyle geliyor ki, AK Parti, ulusal onuru kırılmış, gururu incinmiş bir halkın, bir partiye oy vermiş olmasının, ne anlama geldiğinin farkında değil. 

AK Parti’nin bölgedeki siyasi kadroları olsun, Kürt milletvekilleri olsun, partilerinin izlediği politikayı bu manada etkileyecek bir varlık gösteremediler. 

Bölge gerçekleri ve siyaseti açısından bakıldığında, siyasi kilitlenmeyi aşabilmek ve açılımı ilerletebilmek için, önemli bir şey daha var. O da BDP ve AK Parti’ye oy verenlerin diyalog içinde olmaları. Maalesef bu da yok pek. Oysa böyle bir tavrın her iki partinin tabanında gelişmesi, zirvedeki siyasi diyalog ve müzakere arayışlarına da güç katacaktır. 

Bunca kavgadan sonra arada bir durup, sivil alanlarda birlikte sivil işler yaparak, yapılanları izleyerek, kısa bir an için soluk almaya çalışmak, siyasete zarar vermez; tam tersine başkalarının da varlığını, kimliğini, farklılığını kabul etmeye, o zenginliklerle birarada yaşama becerisi göstermeye hizmet eder. 

Bu anlamda, Bingöl’de, iyi şeylerden söz edilemiyor yazık ki. Yurttaş-parti, yurttaş-devlet ilişkileri geleneksel yapılar üzerinden ve geleneksel zihniyetlerle sürdürülüyor. 

Güneşli bir günde ve bu düşüncelerle ayrıldım Bingöl’den. Dağların doruklarında kar vardı. 

Elazığ-Bingöl karayolunda minibüse doldurulup gönderilen askerlerin kaçırıldığı yer, Yado Çeşmesi’nin birkaç kilometre ilerisinde. 33 askerin kaçırıldığı yola bakan tepeye bir karakol kurmuşlar. Karakolun az ilerisinde katliama kurban giden askerlerin anısına bir anıt dikilmiş. İsimleri, doğum tarihleri ve memleketleri yazılmış anıta. 

Barış, geçmişle yüzleşmekle mümkün. Yüzleşmenin önemli bir yanı da, tabii ki hatırlamak ve ölenlerin anısını vicdanlarda yaşatmaktır. Sade, sessiz ve slogansız. 

Diyarbakır sivil toplum örgütleri, Reşadiye hadisesinden sonra, katliamın gerçekleştiği yere Osman Baydemir’le beraber gidip karanfil bırakmayı düşünmüşler ve tartışmışlar kendi aralarında. Sonra bir takım kaygılar buna engel olmuş. Ama işte Bingöl’de yolun üstüne dikilmiş anıt orada duruyor. 

Aynı bölgede, birkaç saatlik mesafede bulunan Özalp’te, vaktiyle 33 Kürt köylüsünü kurşuna dizen General Mustafa Muğlalı Kışlası’nın adına itiraz ne kadar doğru bir davranışsa, 24 mayısta 33 askerin kaçırıldığı yere dikilen anıta karanfiller bırakmak ve o gün hayatını kaybeden askerleri saygıyla anmak o kadar doğru olur. Bölgenin bütün sivil toplum örgütleri ve başta BDP olmak üzere bütün siyasi partiler 24 mayısta buraya hep beraber gitmeli; acıyı ve yası paylaşmanın bu ülkenin geleceği için ne kadar önemli olduğunu göstermeliler. 

Sonrası gelir nasılsa, ister istemez gelir